1-    اضطراب، ترس، فوبياي ساده

علائم:تشويش و نگراني، عدم تمرکز حواس، فراموشي، تپش قلب، تنگي نفس، عصبانيت، بيقراري، تغيير رنگ صورت.

چاره: پيشگيري از اقدامات اضطراب زا در کلاس و خانه، تقويت مثبت انديشي ، مديريت استرس مواجهه با موقعيت اضطراب زا ، کنترل خشم ، دادن ماموريت و مسئوليتهايي که به موفقيت منجر شود، تفويض اختيارات و امور در مواردي که پيامد مثبت داشته باشد.

پژوهش و تجربه: عامل بسياري از اضطرابهاي آموزش ، جو عمومي مدرسه و کلاس و خانه است.

با اصلاح روش تدريس و ارزشيابي قابل تخفيف است، با اصلاح روش مديريت خانه و خانواده.

 1-     افسردگي:

علائم: گوشه گيري از ديگران، عدم مشارکت ، فقدان انگيزه، اختلال در خواب و تغذيه ، سردرد، خلق تند، ذبدبيني، عدم تحمل ديگران ، افت تحصيلي.

چاره: وجود شادابي در معلم و اوليا ، گرفتن مهماني ها، ايجاد زمينه مشارکت دانش آموز، بردن به مهماني ها، زمينه سازي براي تجربه و موفقيت توسط دانش آموز، نقش حمايتي معلم يا اوليا از شاگرد افسرده.

درک نيازهاي نوجوان توسط اوليا و معلم، ارجاع به مشاور

وسواس عملي و فکري:

عملي: تکرار فعل يا عمل خاصي، تکرار خواندن(مطالعه)، تکرار بستن در، تکرار شستن دستها و ...

فکري: ارجاع کار به متخصص، شناخت درماني، رفتار درماني اضطراب زمينه ساز وسواس است، شناسايي علتهاي اضطراب، جابجايي رفتار تازه و مطلوب بجاي رفتار وسواسي ، ارجاع جهت مشاوره.

3-کمرويي_کمي اعتماد به نفس:

علائم: عدم شرکت در فعاليتهاي گروهي، عدم تماس چشمي، سرخ شدن، اشکال در تکلم، فرار از نگاه معلم، پدر و مادر، شخص ديگر، مشکل در دفاع از خود، آنان که اعتماد به نفس ندارند از قبول تعهل و مسئوليت بيم دارند.

چاره: تصحيح نگرش فرد درباره کم رويي فرد، شرکت در فعاليتهاي گروهي، تفريحي، خانوادگي، تشويق هاي کلامي و غير کلامي به موقع، شناسايي نکات مثبت فرد و تويت آنها، شرکت در فوق برنامه هاي مدرسه و خانه، عدم سرزنش فراگير در جمع و کلاس و مدرسه و خانواده، تقويت رفتارهاي مثبت و مغاير کمرويي، دادن مسئوليت هايي که منجربه توفيق مي شود و بيان آن در جمع.

4-اختلال توجه و عدم تمرکز:(بيش فعالي)

علائم: عدم توجه به کلاس و فعاليتهاي کلاس ، بيقراري ، خروج مداوم از کلاس، صحبت با دوستان در کلاس، ابراز خستگي، انجام ناقص تکاليف، عدم سکون و آرامش در موقع مطالعه و غذا خوردن، تحرک در خواب.

چاره: محول کردن يک سري تکاليف به دانش آموزان ، تغيير روشهاي تدريس، جذاب کردن محيط خانه، ايجاد آمادگي و زمينه لازم قبل از تدريس، تغيير جا در کلاس، دادن مسئوليتهاي مختلف به فرد، تغيير روشهاي برخورد با فرد، بررسي علل عدم توجه فراگير در خانواده يا دوستان، ارجاع جهت مشاوره.

ختم کلام: براي اصلاح رفتار فرزندانمان آنان بايد به ما اعتماد کنند و براي اين امر ما و اوليا بايد با تغيير رفتارمان به آنان اعتماد نماييم

سيده پروا حسيني